Alltaf eitthvað um að vera í DK

...bílinn minn í lag aftur!!!

     Bíllinn minn fékk nýja (notaða) vél í haust, eftir að tímareiminn hafði farið til fjandans og út frá því eyðilagðist einhver hellingur af ventlum og drasli. Ég man nú ekki nákvæmlega hvaða dag sú vél var sett í, en alla vega fór það svo þannig stuttu fyrir jólin að sagan endurtók sig, tímareimin slitnaði og vélin fór í hengla. Eftir það fór nú maðurinn minn að hugsa um það hvað í ósköpunum hann ætti að gera í þetta skiptið, skipta út allri vélinni aftur, eða bara skipta um "heddið" eða jafnvel bara um ventlana og svo náttúrulega eitthvað meira sem fylgir þessu öllu saman. Loksins var tekin ákvörðun um að skipta um þessa ventla og freysta þess að það dugi. Nú bíður svo bara bíllinn minn bara eftir því að vélinni verði púslað saman svo hann geti farið að bruna um bæinn með mig aftur, eða er það kannski meira ég sem bíð eftir því??? Gæti nú bara vel verið   En tókuð þið eftir þessu, vélin hrundi fyrir jólin svo að það þýðir það að ég er búin að vera bíllaus í rúmlega 3 mánuði og það yfir "háveturinn" hérna í DK. Mér finnst ég ótrúlega dugleg að vera búin að hjóla allra minna ferða á þessum tíma, hvort sem um er að ræða vinnuna (sem ég hefði nú reyndar hjólað í hvort sem bíllinn væri í lagi eða ekki), búðina (með hjólavagninn hans Knúts sem innkaupavagn) eða einhverja fundi hingað og þangað. Auðvitað er þetta meinholt ég enda kannski með flottann kúlurass ef að bíllinn fer ekki að komast í lag   En tíminn sem getur farið í þetta er ótrúlega drjúgur, sértaklega ef maður þarf að fara í nokkrar búðir hingað og þangað um bæinn.

     Jæja, er ekki best að hætta þessu bílvæli, það er að koma vor og þá hefur maður enga góða ástæðu til að hjóla ekki...

     Eigið nú góða helgi öll sömul...

     Helgarknús, Beggan

...(enda langt síðan síðast)
     Fyrir viku síðan skelltum við (fjölskyldan) okkur til Kaupmannahafnar. Ástæðan fyrir ferðinni var sú að Aníta Björk var að fara að dansa ballett í Konunglega Leikhúsi borgarinnar. Við mættum til Kaupmannahafnar seinni partinn á laugardeginum (töluvert seinna en upphaflega áætlað) og þar tóku á móti okkur tengdamamma og Björg (systir Stebba, sem býr í Svíþjóð), en þær komu til Köben til að fara með okkur að horfa á Anítu Björk dansa. Ekki var nú mikið gert annað en að fá sér að borða þetta kvöld og svo þurftum við að vakna nokkuð snemma á sunnudeginum til að ná að fá okkur morgunmat, losa herbergin og setja upp balletthárið á dansaranum fyrir kl. 11. Sýningin var yndisleg í alla staði, mín dama var svo flott og stolt þarna á sviðinu og þá getið þið nú rétt ímyndað ykkur hvernig mamman var úti í sal heheh... Í hléinu sóttum við krakkana og horfðum svo á krakkana sem æfa ballett í Konunglega Leikhúsinu í Kaupmannahöfn og það var alveg frábært líka.
     Svo var náttúrulega bara brunað beina leið heim, eftir að hafa sótt Knút, sem var í pössun hjá henni Gullu minni og við komum ekki heim fyrr en um hálf ellefu, svo að það voru ansi þreyttir kroppar sem þurftu að vakna eldsnemma á mánudagsmorguninn. En engu að síður alveg fullkomlega þess virði að leggja það á sig fyrir þessa upplifun, ekki spurning.
     Það er svo ískyggilega langt síðan ég bloggaði síðast að ég eiginlega veit ekki almennilega hvað er búið að vera á döfinn hjá okkur :-S Jú jú, eitthvað man ég nú og þá er nú kannski ekki síst afmæli frumburðarins ofarlega í minninu. Hún Perla Dögg varð sem sagt 12 ára í febrúar og bauð bekkjarfélögum sínum í afmælisPARTÝ frá kl. 18 - 22 á laugardagskvöldi. Hingað mættu 14 "unglingar" og nutu sín bara í botn, enda fengu þau bara að hlaupa um allt hús eins og þau vildu, fóru meira að segja aðeins út til að kanna viðbrögð nágrannanna við dyrabjölluati og svona... ekki leiðinlegt að komast í almennilegt partý á þessum aldri híhíhí... þetta var alla vega mjög skemmtilegt kvöld og ég held bara að við Stebbi höfum alveg haft jafn gaman að því og krakkarnir.
     Síðan síðast erum við líka búin að panta okkur flugfar til Íslands, "til hele familien", yfir páskana. Ég er búin að vera eins og lítill krakki síðan við pöntuðum ferðina og tel hreinlega niður dagana þangað til við förum. Við náum að fara í tvær fermingarveislur hjá systrabörnum okkar Stebba og svo til að kóróna allt þá verður litli ömmuprinsinn minn skírður á meðan við erum á Íslandi og ég get sko alveg sagt ykkur það að ég er að springa úr spenningi yfir því að vera að komast til hans og knúsa hann HLAKKA SVO GEÐVEIKT MIKIÐ TIL!!!
     Hlaupin hjá mér ganga bara geðveikt vel, mér finnst þetta geðveikt gaman og árangurinn hefur alveg verið að skila sér hjá mér og ekki er það nú til að draga úr manni.
     Að allt öðru, en í haust þá fór ég í blóðbankann til að láta taka úr mér prufur og allt það sem þarf til að tékka á því hvort ég geti verið blóðgjafi og mér var sagt að það yrði haft samband ef það væri eitthvað að en annars yrði trúlega hringt eftir mér til að gefa blóð eftir ca. 3 mánuði.  Síðan var bara ekkert hringt í mig og ég eiginlega bara búin að gleyma þessu dæmi, þangað til ég var spurð um daginn hvort ég væri ekki blóðgjafi, og ég náttúrulega fór nú að hugsa aðeins og fór að telja hvað það væri langt síðan ég fór í þessar blóðprufur og  júbb, það var bara komið hálft ár og ekkert búið að hafa samband við mig ennþá, hmmm... ætli það hafi ekki örugglega verið í lagi með blóðið úr mér???  Svo að ég skelli mér nú bara í það að hringja í blóðbankann og athuga þetta og spyr konuna í símanum hvort að það hafi ekki verið í lagi með mig (sem blóðgjafa) eða hvort þeim vantaði bara hreinlega ekki blóð. Hún fletti mér nú upp og fann út að það væri nú bara allt eins og það ætti að vera hjá mér og það hafi bara ekki verið mikil vöntun á blóði svo að það væri nú trúlega ástæðan fyrir því að ekki væri búið að hringja í mig. Þar sem ég var nú í símanum þá vildi hún nú endilega að kæmi bara fljótlega í aftöppun og það varð úr að ég skellti mér til þeirra á fimmtudaginn í mína fyrstu blóðgjöf. Þar var að sjálfsögðu mældur blóðþrýstingur og hann bara á góðu róli en púlsinn kannski í lægri kantinum svo að hún vildi vita hvort ég svona mikill sportisti, heheheh... ég var sem sagt aðeins undir lágmarksmörkunum sem þau fara eftir, en ekki það mikið að hún vildi ekki tappa af mér. Nú svo byrjar hún á því að stinga mig í hægri olnbogabótina og allt lítur vel út, en svo kemur bara ekkert blóð. Svo að það þarf að fara yfir í hinn handlegginn og þar var það nú ekkert mál, sem betur fer og ekki lengi verið að tappa þessum hálfa líter úr mér. Svo að ég er búin að gefa blóð í fyrsta skipti, loksins eftir að hafa bara hugsað um það í laaaaangan tíma lét ég verða af því

     Jæja, það er víst löngu kominn háttatími og vinnudagur framundan...

     Nú er bara að bíða og sjá hvort það sé eitthvað kíkt hérna við ennþá

     Knús í öll hús, Beggan